Фильм бакинца Исмаила Меликова признан победителем в одной из номинаций в США
Решением жюри 3-го Международного Юго-Восточного регионального кинофестиваля (Southeast Regional Film Festival, Джексонвилль, Флорида, США) короткометражный фильм "UP" ("Свыше", оригинальное название дается на английском языке) бакинца Исмаила Меликова признан сегодня победителем в номинации "Лучший экспериментальный фильм и виртуальная реальность". Исмаил является режиссером, продюсером фильма, а также художником по спецэффектам.
MEYDAN TÜLKÜ MEYDANIDI...
İslam Türkay

Meydan tülkü meydanıdı...


[i]Zəmanə bəd gəldi ,lələ,
Meydan tülkü meydanıdı.
Ömrüm yanıb döndü külə,
Meydan tülkü meydanıdı...

Unuda bilmədiyim dost

Moskvada 40 ildən çox yaşadığımdan, burada çoxlu dostlarım, tanışlarım olub. Uzun illərdir dostluq etdiyim, oturub-durduğum, keçirdiyimiz müxtəlif tədbirlərdə fikrlərimi bölüşdüyüm adamlar da az deyil. O adamlardan biri də Vladislav İvanoviç Şvetsov idi. Biz Moskvada Aeroport metrosunun yaxınlığında Usiyeviç küçəsi ev 12/14 yerləşən “Bakı” kinoteatrında keçirilən növbəti tədbirlərimizin birində görüşüb tanış olmuşduq. O tədbirdə ikimizin də çıxış etməyimiz bizi tanış etdi və dostluğumuzun təməlini qoydu. O vaxt “Bakı” kinoteatrı bağlanmamışdır və bir sıra tədbirlərimizi orada keçirirdik.

Vladislav İvanoviç Şvetsov Azərbaycanda anadan olmuşdur. Yeniyetmə çağlarından idmanla məşqul olmuş, ucaboylu, cüssəli bir adamdı. Uzun illər Bakıda hüquq - mühafizə orqanlarında çalışımış, daxili işlər nazirinin müavini olmuşdu. İşinə, peşəsinə sədaqətli insan idi. O vaxtlar Azərbaycan Kommunist Partiyası Mərkəzi Komitəsinin üzvü seçilmişdir.

Hər yerdə özünün Heydər Əliyevin kadrı olduğunu vurğulayardı. Həmişə işə götürüldüyü günü maraqla xatırlayardı: “Məni Daxili İşlər nazirinin müavini vəzifəsinə Heydər Əliyev özü götürmüşdü. Məni yanına çağırtdırıb sorğu - suala başladı: –Sən Azərbaycanda doğulmusan, de görüm azərbaycanca bilirsənmi? Mən azərbaycan dilində dedim ki, Heydər Əliyeviç, belə də, babat bilirəm. Heydər Əliyev gülümsəyib dedi ki, əgər sən babat sözünü bilirsənsə, səni işə qəbil elədik.

Azərbaycandan gedəndən sonra SSRİ Daxili İşlər Nazirliyinin Ural, Sibir və Uzaq Şərq bölgələri üzrə kuratoru vəzifəsində çalışıb. Rusiya vəkillər kollegiyasının üzvü idi.

Bir neçə gün bundan əvvəl Ramiz Abutalıbovla Vladislav İvanoviçi xatırladıq. Xatirəsini etiramla yad etdik, rəhmət dilədik. Ramiz müəllim Vladislav İvanoviçi çoxdan tanıdığını, hətta onun böyük qardaşı Stanislav İvanoviçlə bir sinifdə oxuduğunu dedi. Bakıda 29 - saylı orta məktəbin 4-cü sinifdə oxuduqları vaxt çəkdirdikləri bir şəkli mənə göndərdi.
Unuda bilmədiyim dost
Vladislav İvanoviç Şvetsov həmişə doğulduğu Azərbaycandan, orada işləməsindən, dostluq etdiyi insanlardan böyük məhəbbətlə, canlı, maraqlı xatirələr danışardı. Qarabağın işğalıyla barışmırdı. Son dövrlərdə günahsız insanların haqsız yerə yurd-yuvalarından didərgin düşməsindən, onların üzləşdiyi problemlərdən söz salar, haqsızlıqlara məruz qaldıqlarını ürək yanğısıyla bildirərdi. Məndən yaşca böyük olmasına baxmayaraq bizim aramızda yaxın dostluq münasibəti yaranmışdır. Müntəzəm olaraq bir-birimizə zəng edib hal-əhval tuturduq, bir balaca başım qarışıq olsaydı, gec zəng eləsəydim, özü mənə telefon açardı.

Moskvada vaxt tapıb görüşür, söhbət edir, siyasətdən, poeziyadan, təhsildən, bizi narahat edən problemlərdən söz açardıq. Onun keçirəcəyimiz tədbirlərlə bağlı təklifləri o qədər maraqlı idi ki, onu dinləyərkən böyük zövq alırdıq. Şvetsovu yaxından tanıyan başqa azərbaycanlılar da bizə yol göstərən, bizə doğru məsləhət verən belə bir insanın dostluğundan qürur hissi keçirirdilər. Vladislav İvanoviçin sözübütövlüyü, möhkəm iradəsi, prinsipiallığı hamımıza bəlli idi. Onun geniş dünyagörüşü məni valeh edirdi. Onun da mənimlə ünsiyyət saxlamaqdan, həmsöhbət olmaqdan xoşlandığını hiss etdiyimdən bundan qürurlanırdım. Bizim diasporayla bağlı planlarımız var idi. Moskvada planlarımızı, görəcək işlərimizi müzakirə edirdik, təəssüf ki, bizim o planlarımız həyata keçmədi.Vladislav İvanoviçin qəflətən və vaxtsız ölümü hər şeyə nöqtə qoydu. Onunla bağlı yaddaşımda bir çox işıqlı xatirələr qalıb. Taleyimə minnətdaram ki, o, mənə həyatda belə bir dost bəxş etdi.

Dostluğumuzun möhkəmliyinin bir səbəbi də var idi. Vladislav İvanoviç mənim Kəlbəcərdən olduğumu biləndən sonra aramızda dostluğumuz daha da möhkəmlənmişdir. Və elə ilk tanışlığımızda mənə bildirdi ki, məni Kəlbəcərdən tanıyır. Bir hadisəni mənə danışdı. Sonra 2014-cü ildə may ayının 17 – də Moskvada Mərkəzi Ədiblər evinin böyük zalında mənim 60 –illik yubileyimdə öz çıxışnda bunu bir daha xatırlatdı. Vladislav İvanoviçin həmin çıxışı haqda gözəl qələm sahibi olan jurnalistimiz Tünzalə Vəliqızı geniş bir yazı yazıb “Yenisəs.ru” saytında yerləşdirmişdir.
Unuda bilmədiyim dost
Vladislav İvanoviç danışırdı ki, 1982 - ci ildə Kəlbəcərdə bir cinayət hadisəsi baş vermişdir. O işi araşdırmaq üçün məni Mərkəzi Komitənin tapşırığıla Kəlbəcərə göndərdilər. Mənə xüsusi vertolyot da ayırmışdılar. Pilot vertolyotu şəhərə endirə bilmədi. Kəlbəcərdən bir az aralı bir düzdə yerə endik. Mənim rayona gəlməyimi artıq rayon rəhbərliyi bilirdi. Bir az keşmişdir ki, Qaz-69 "Vilis" markalı maşınla rayondan dalımca gəldilər. Mən işi araşdırırdım və rayon rəhbərliyinin məni ələ alacaqlarından ehtiyat edirdim. Hətta onların yeməyə dəvətlərinə də etiraz eləmişdim. Orada mənə dedilər ki, Kəlbəcər şəhərində Kəlbəcər tarix diyarşünaslıq muzeyi açılıb. Məni maraq götürdü, muzeyə baxmq üçün oraya getdim. Muzeyin direktoru məni çox həvəslə qarşıladı. Sonradan bildim ki, o Kəlbəcərin ən tanınmış simalarından olan Şamil Əsgərovdur. “Nəsib, Şamil müəllim mənə sənin muzeydə şəklini göstərdi, bizim də Moskvada bir şairimiz var”,- dedi. Bu ad o vaxtdan yadımda qalıb. İndi sevinirəm ki, o vaxt adını Kəlbəcərdə eşitdiyim həmin o kəlbəcərli şairin Moskvada yubileyində şıxış etmək mənə qismət olub.

Vladislav İvanoviç adətən çıxışlarını azərbaycan dilində böyük şairimiz S. Vurğunun “Azərbaycan” şeiriylə bitirərdi. İnsanlara Allahın verdiyi ən yüksək keyfiyyətlərdən biri əsl ziyalılıq və müdriklikdir. Bunları qazanan insanların üzündən-gözündən ətrafına işıq yağar. Və belə adamları nurlu adam deyib çağırarlar. Vladislav İvanoviç Şvetsov da mənim yaxından tanıdığım nurlu insanlardan idi.

Vladilav İvanoviç tez-tez mənə xatırladırdı ki, Nəsib, ikimizində həyatımızda bir oxşarlıq var: - Mən Azərbaycanda doğulmuşam, ömrümün çoxunu orada yaşamış rusam. Sən isə Azərbaycanda doğulub, ömrünün çoxunu Rusiyada yaşayan azərbaycanlısan. İkimizdə Rusiyada yaşasaq da nədənsə Azərbaycanı daha çox sevirik.

2011-ci ilin iyulun 5-də Dünya azərbaycanlılarının III qurultayında iştirak etmək üçün Moskvadan Bakıya gələn nümayəndələrdən arasında Vladislav İvanoviç də vardı. İkimizdə “Park-İnn” otelində qalırdıq. Demək olar ki, hər gün bir yerdəydik və tədbirlərdə bərabər iştirak edirdik.

Qurultay günlərində Vladislav İvanoviç o vaxt Bakıda əldə edilmiş nailiyyətlərə sevinir, dünya azərbaycanlıları arasında həmrəyliyin güclənməsini ürəkdən alqışlayırdı. Onun tədbirlərdə ki, çıxışları Rusiyada yaşayan soydaşlarımızı daha da ruhlandırırdı, hər görüşümüzdə Azərbaycanımızın milli maraqları ətrafında sıx birləşməyimizi bizə tövsiyyə edirdi. Ömrünün son illərini Azərbaycanda yaşamağı arzulayırdı.

Allah Vladislav İvanoviçə rəhmət elə¬sin! Qəbri nurla dolsun!


Nəsib Nəbioğlu
Moskva, 29 may, 2020




Samara vilayəti  qubernatoru  Şirvan Kərimovu  Azərbaycanın Respublika günü münasibətilə təbrik edib
Dünən -mayın 28-də Samara vilayəti qubernatoru Dmitri Azarov millətlərarası münasibətlər üzrə regional şuranın iclasını keçirib. Pandemiya şəraitində ilk dəfə videokonfrans şəklində keçirilən yığıncaqda milli ictimai cəmiyyətlərin liderləri iştirak ediblər. Onu da qeyd edək ki, regionda 120-də artıq milli və millətlərarası ictimai birlik fəaliyyət göstərir.
Putin əyani təhsilin distansiyalı olacağı xəbərini təkzib etdi
Valdimir Putin koronavirus pandemiyasından sonra Rusiyada əyanı təhsilin distansiyalı olacağı xəbərini təxribat və şayiə hesab edir.

Bu barədə o təhsil sferasının koronavirus pandemiyası şəraitinə həsr olunmuş yığıncağında söyləyib..
Türkiyə  ölkəsinə müalicəyə gələn  rusiyalılara izn verdi
"Anadolu " agentliyinin verdiyi məlumata görə Türkiyə Rusiya da daxil olmaqla tibbi müayinə üçün ölkəsinə gəlmək isttəyən 31 ölkə vətəndaşına icazə verib. Hökümətin qərarında belə deyilir.

Qadağa mayın 20-də götürüləcək. Rusiya vətəndaşlarından başqa Azərbaycan, Gürcüstan, Qazağıstan, Almaniya, Böyük Britaniya, Niderland və bir sıra ölkə vətəndaşlaırı sərhədii keçə biləcəklər.
Peskov da koronavirusa yoluxdu
Rusiya prezidenti Vladimir Putinin mətbuat katibi Dmitri Peskov COVİD-19-a yoluxduğu haqqında məlumat verib. Bundan əvvəl onun virusu qoruyan paltar geyindiyi qeyd edilirdi.

"Bəli mən xəstələnmişəm. Müalicə olunuram"-deyə TASS agentliyinin suallarında onda koronavirus aşkarlandığını bəyab edib. Peskov onu da qeyd edib ki, şəxsən Vladimir Putinlə bir aydan artıq danışmadığını təsdiqləyib.

"RİA Novosti" prezidentin mətbuat katibinin xəstəxanada olduğunu məlumat verib.

YENİSES.RU
В Москве скончался известный Скульптор ФАХРАДДИН РЗАЕВ
В Москве на 71-м году жизни после продолжительной болезни скончался известный азербайджанский художник-скульптор, член Московского союза художников Рзаев Фахраддин Рзахан-оглы.

Rusiyanın baş naziri Mişustində  koronavirus aşkar edildi
Baş nazir Mixail Misşustin koronavirusa tutulub. Bu barədə "Rossiya 24" televiziya kanalı məlumat yayıb.

Baş nazir özü bu məlumatı Rusiya rrezidenti Vladimir Putinlə söhbətində təsdiqləyib. Onun sözlərinə görə, koronavirus üçün etdirrdiyi test müsbət nəticə göstərib.

Mişustinin xəstə olduğu müddətdə müvəqqəti olaraq baş nazir vəzifəsini Andrey Belousov icra edəcək. Müvafiq təklif dövlət başçısı tərəfindən dəstəklənib.

Mişustin rusları evdə qalmağa və sağlamlıqlarına daha diqqətli olmağa çağırıb.


Yenises.ru
Zirəddin Rzayev  onu tənqid edən həkimə: Mən onu tanımıram!

Tanınmış rusiaylı ekstrasens Zirəddin Rzayev onun klinik psixoloq kimi təqdim olunmasını "biabırçılıq" sayan həkim-nevroloq Qalib Əsədovu “tanımadığını” söylədi.

"Mənim adımla özünü reklam etməkdənsə" xəstələrdə özünüzə inam yaradın ki, başqa yerlərə üz tutmasınlar mesajını da çatdırdı. Və sizin məntiqiniz şikəstdirsə, bunun günahı məndə deyil dedi.
Və nəhayət... Moskvadan  “Evəgedirəm”
Yazıya qoyulmuş bu şəkil yoldur-uzanıb gedir. Gecənin qaranlığında foto effekti zəif olan bir kadr. Amma bu yol koronavirus bəlasının işsiz və “evdə qapalı qalmaq" məcburiyyətində qoyduğu soydaşlarımızı evinə götürən yoldur!

Sentimental səslənir, bəli. Məlum epidemiyanın yaratdığı maddi və mənəvi sıxıntıların doğurduğu əks-səda belədir, təəssüf ki.
Putin Rusiyada  koronavirusun yayılmasının  ləngidiyindən  danışdı
RF prezidentu Vladimir Putin Rusiyada koronavirusa qarşı görülən tədbirlərin onun yayılmasını ləngitdiyini bəyan edib. Lakinn ölkə başçısı onu da qeyd edib ki, epidemiyanın yüksəlişi (pik həddi ) hələ qabaqdadır.

"Koronavirusun yayılması yalnız Moskvada deyil, Rusiyanın digər regionlarında da davam etməkdədir. Lakin hazırlıqlar sayəsində bu prosesi ləngidə bilmişik". Putin bu fikirləri ölkədə sanitar-epidemoloji vəziyyətə həsr olunmuş yığıncaqda söyləyib.

"Vəziyyət gərgin olaraq qalır və təəssüf ki, epidemiyanın yayılması və koronavirusa yoluxanların sayı artmaqda davam edir. Profilaktik tədbirlərin hesabina biz bunu ləngidə, prosesi durdura bilmişik. Lakin virus hətta bir dənə olsa belə Rusiyanın bütün 85 regionunda qeydə alınıb"-deyə prezidentin sözlərindən TASS sitat gətirib.

Prezident onu da vurğulayıb ki, epidemiyanın qarşıda gözlənilən yüksəkliyini yumşaldaraq bunu keçmək vacibdir.

RF başçısı - "Mütəxəssislərin dediyi kimi, xəstəliyin pik həddi hələ qarşıdadır və yeni yoluxanların qeyd alındığı bir dönəmdə və bizə indi bu yükəslişi yumşaltmaq və onun keçmə müddətini azalatmaq lazımdır"-deyib.

YENİSES.RU
Qonşunun  "sənin həyətinə düşən almanı yiğa bilmən" haqqında qanun-Rusiyada
Rusiyada "bağ qonşuluğu" münasibətlərini tənzimləyən qanunlar paketi hazırlanır.

Mülki Məcəllədə qonşuların hüquqlarını tənzimləyən dəyişikliklər paketinin hazırlanması planlaşdırılır. Bunu "Rossiyskaya qazeta" ya müsahibəsində Dövlət Dumasının Dövlət quruculuğu və qanunvericilik komitəsinin sədri Pavel Kraşeninnikov söyləyib.

[/i]
UNUDULMAZLAR: "Həqiqətlərin qətlindən ötən 29 il" - Aydın Məmmədov və Dilarə Əliyeva
“Bir insan ömrü həm Yol, həm də son mənzildir.”
Rüstəm Behrudi.


Uşaqlığımdan bu günümədək qəribə bir xasiyyət daşıyıram. Sanki bütün yaşadığım günlər bir xronolji cədvəl kimi həmişəlik beynimə həkk olunub. Bütün ayrıntı və incə detallarıyla kopiyalanmış şəkildə yatır, yatır və həmin rəqəmə tuş gələn gündə qəfil oyanır, ayağa qalxır. Bu şakərimdən heç bir zaman qurtula bilmirəm ki, bilmirəm.

Bəlkə də tarixçilikdən qaynaqlanan bir vərdişdir ki, özlüyümdə bunu heç də yaxşı vərdiş saymıram. Çünki sevib itirdiyim Dost və Əzizlərimi xatırladan günlərin tarixi o zaman təkcə rəqəmi ifadə etmir, ağır bir daş, qurğuşun kimi qəlbimdən asılır.

Aydın Məmmədov və Dilarə Əliyeva! Şəxsi olaraq tanımadığım, amma ictimai-siyasi fəaliyyətlərindən, cəsur vətəndaş mövqeyindən irəli gələn əsl ziyalı duruşlarıyla ürəyimdə taxt quraraq, əziz və doğma insanlar olaraq yaddaşıma daimi olaraq qazındı, qaldı və mən var olduqca orada qalacaqlar.

Moskvada yaşayan çox dəyərli, milli fikirlərə sahib tələbə dostum İqbal Aslanov keçənlərdə Şəkinin Kiş kəndində Aydın Məmmədovun məzarını ziyarət etmişdi. Və ziyarəti zamanı çəkdiyi videonu mənə də göndərmişdi. Düzü çox təsirlənmişdim bu videodan, rəsmən alt-üst olmuşdum. Onsuzda bu erkən itkinin acısını yuxarıda da söylədyim kimi, zaman-zaman yaşayırdım.

Bir ay əvvəl İqballa aramızda keçən telefon söhbətində Aydın Məmmədov və Dilarə Əliyevanı xatırladım. O da mənə - yeri gəlmişkən, onların ölümlərinin ildönümü ərəfəsində bəlkə bu ağırını bir xatirə yazısına tökəsən- dedi.

Aydın Məmmədovlu günlər bir kino lenti kimi canlandı gözümdə. Və o xatirələrdən bu yazı ərsəyə gəldi. Onu da deyim ki, tələbə dostum İqballa bu mövzuda ortaq sevgimiz var hər iki mərhum ziyalımıza qarşı. Sağ olsun İqbal Aslanov. Haqlı istəyiylə hiss və duyğularımı körüklədi əməlli başlı...

1991-ci il aprelin 19-da müəmmalı avtomobil qəzasına “qurban edilən”, xalq hərəkatının liderlərindən olan Aydın Məmmədov və Dilarə Əliyevanın ölümlərindən 29 il keçir...

“Xalq öz qəhrəmanlarını daim gözünün önündə olmağını istəyir- ya tribunada, ya da dar ağacında.”- Aydın Məmmədov

Bu yazı xalqının YOLUNDA ömrünü şam kimi əridən, sözün müstəqim anlamında əsl ziyalı, özünün parlaq zəkasıyla qaranlıqlarımızı aydınladan və bu YOLDA şəhid olan azman şəxsiyyətlər - xalq hərəkatının liderlərindən olan Aydın Məmmədov və Dilarə Əliyevanın əziz və işıqlı xatirələrinə həsr olunur...
UNUDULMAZLAR: "Həqiqətlərin qətlindən ötən 29 il" - Aydın Məmmədov və Dilarə Əliyeva
İndiki gənc nəsil belə parlaq aydınları mütləq tanımalı və işığımızın sönməməsi adına örnək almalı. Gör biz kimləri itirdik, İlahi?! Milli azadlıq hərəkatının ən öndə gedən, parlaq, məşhur çıxışlarıyla milyonların ürəyində taxt quran olduqca cəsur bir alimimiz, ziyalımız, millət vəkilimiz vardı-AYDIN MƏMMƏDOV. Azadlıq meydanının, parlamentin xitabət kürsüsünə qalxıb nitq söyləyəndə Azərbaycanda yeddidən yetmiş yeddiyədək hər kəs ovsunlanardı onun çıxışının sehrində. Xalqın dərdlərini də, vəziyyətdən çıxış yollarını da elə məntiqli, təkrar olunmayan dillə anladar, izah edərdi ki, hamıya adı kimi “aydın” olardı hər şey. Qurduğu cümlələr hər kəsin içindən keçənlərin sadə, saf ifadəsiydi.

1991 ci ildə məşhur “4- cü mikrofon”un yaraşığıydı. Hər dəfə televiziya qarşısnda onu seyr edərkən anam iş -gücünü atıb, bütün diqqətiylə Aydın Məmmədovun çıxışlarına qulaq kəsilərdi. Hamımız nəfəsimizi içimizə çəkərdik O danışanda. Cəmiyyətin bütün kəsimləri qeyri-şərtsiz Onu sevirdi, qəbul edirdi. Özü həmişə deyərdi ki, mən orta müxalifətin nümayəndəsiyəm.Yəni hakimiyyətdə və müxalifətdə olan mütərəqqi qüvvələrin birləşdiricisi. Heç şübhəsiz öldürülmə səbəbi də bu oldu bəlkə, kim bilir. Çünki nə mərkəzi hakimiyyətin, nə də müxalifətin dağıdıcı, radikal qüvvələri Aydın Məmmədovun yaşamasından rahat ola bilməzdilər. Eyni avtomobildə başqa bir parlaq ziyalı, alimimiz, millət vəkilimiz Dilarə Əliyeva ilə 1991- ci il aprelin 19-da avtomobil qəzasına qurban edildi bu iki mümtaz şəxsiyyət.

Şuşada Aydın Məmmədovun mindiyi vertolyotu da vurmuşdular, o zaman ölümün və yaxud da sui-qəsdin pəncəsindən qurtulmuşdu. Amma şər qüvvələrin növbəti ölüm tələsindən qurtula bilmədi bu böyük insan. Aydın Məmmədovu olduqca gözəl anladan bir yazısında jurnalist Aydın Canıyev eynən belə sərrastcasına, həm də böyük ürək ağrısıyla onu belə xatırlatmışdı: “Aydın Məmmədovun varlığı və əlimizdən alınması yüzlərlə cavabsız sualın meydana çıxmasıdı. Yarımçıqlığın təntənəsidi! Başa çatmayan layihələrdi. Bitməyən arzulardı. Zənnə-gümana qapılmağa əsasdı. Həqiqətlərin qətlidi!”

Aydın Bəyin bir də Alim tərəfi vardı. Aydın Məmmədovun bir alim-türkoloq kimi araşdırma və düşüncələrinin üfüqləri olduqca geniş və heyrətamiz biri idi.
Moskvada oxuduğu illərdə gənc olmasında baxmayaraq məşhur alim-türkoloq Lev Qumilyovla dostluq etmişdi. Tələbə olarkən əfsanəvi, ensiklopedik biliyə malik olan L. Qumilyovun diqqətətini çəkə bilmişdi. A.Məmmədovun görkəmli qazax şairi Oljas Süleymanovla da yaxın dostluğu vardı. O, ciddi dilşünas alim kimi azərbaycan dili ilə bağlı,eləcə də şumer diliylə türk dilləri arasında fundamental araşdırmalar aparmaq istəyirdi, bunu inandırıcı dəlillərlə ortaya qoymağa çalışırdı.

Dilarə Əliyeva milli-azadlıq hərəkatına ən ilk qatılan alim, ədəbiyyatşünas, tərcüməçi idi. Elm cəbhəsində özünün olduqca mükəmməl tədqiqat və araşdırmalarıyla böyük işlər görürdü. “Aslanın erkəyi, dişisi olmaz” timsalında ən qətiyyətli, cəsarətli duruşa, samballı ictimai-siyasi dünyagörüşə sahib ziyalılarımızdandı. Eyni zamanda Azərbaycan Qadın Hüquqlarını Müdafiə Cəmiyyətinin qurucularından və rəhbərlərindən biri olmuşdur. Olduqca elitar bir mədəniyyətə sahib, oturuş-duruşundan aristokratlıq yağan bir xanım olaraq hamı tərəfindən sevilən və təqdir olunandı.

Aydın Bəylə Dilarə Xanımın ölüm xəbəri həmin dövrdə toplumu, xalqımızı yasa boğmuşdur. Mən bu acı xəbər yayılanda BDU-da tarix fakültəsinin I kurs tələbəsiydim. Hər iki mərhumun Elmlər Akademiyasında təşkil olunmuş vida mərasimində göz yaşları içində iştirak etmişdim. Aydın Bəy doğulduğu Kiş kəndində, Dilarə xanımsa on minlərlə izdihamın çiyinlərində İkinci Fəxri Xiyabanda dəfn edildi.

Bu gün də hefslənmədən xatırlaya bilmirsən! Heyf Aydın Bəy və Dilarə Xanım kimi ziaylı olaraq milli azadlıq mübarizəsinin önündə gedən cəsarətli DƏYƏRLƏRDƏN! Xalqın kisəsindən ən parlaq zəkali iki ziyali, alim, cəsur vətəndaş getdi. Olduqca unikal səxsiyyətlər idi hər ikisi.

AĞRILI QEYD. Hələ 1990-cı il avqustun 28-də Culfa rayonunun Yaycı kəndində Arazda çimərkən xüsusi tapşırıqla rus zabitinin snayperindən açılan atəşlə qətlə yetirilən böyük türkçü, fizika elmləri üzrə alim Tağı Qasımoğlu ilk şəhidlərimizdən oldu. Görkəmli türkoloq alimlərimiz, o dövrdə milli azadlıq hərəkatının ən aktiv ziyalıları Aydın Məmmədov və Dilarə Əliyevanın 1991-ci ilin aprelində müəmmalı avtomobil qəzasına qurban edilməsindən sonra ölüm dalğası Qarakənd faciəsinədək davam etdirildi. Özü də ən amansız bir şəkildə. 1991 ci il noyabrın 20-də baş verən Qarakənd faciəsi də düşünən başların şüurlu şəkildə kəsilməsinə yönəlmişdi. Əslində bu hadisə Sovet rus imperiyasının Azərbaycanın hakimiyyətdə təmsil olunan mütərəqqi, milli vətənpərvər kadrlarına qarşı həyata keçirdiyi qəddar terror aktıydı. Onların satılmayacağını, Vətən naminə xalqın yanında sonunadək olacaqlarını bildikləri üçün də məhv edildilər. Təsadüfi deyil ki, sonralar yəni bu sui -qəsdlər bir dalğa kimi Azərbaycanın milli məfkurə daşıyan övladlarını əlimizdən aldı. Onsuz da az bir qisim olan bu cür cəsarətli aydınların aradan götürülməsi toplumda çox böyük boşluqlar yaratdı. Bu gün də o ziyalıarın yeri görünür! Maddi marağını xalqın-millətin mənəvi marağına qurban verməyən insanları çıraqla gəzdiyimiz bir vaxtda-geriyə boylanıb- bizim belə ZİYALILARımız vardı, yaşadılar və getdilər-demək də tarixçi kimi sadəcə xronoloji xatırlatmadan başqa bir şeyə yararmı? Tarix təkrarlarda təkrarlanar ümidiylə, örnəklərdən YOLA çıxıb YOL aldığımız çox TARİX olanlar var. Bu yöndən çox şeyə yarar, məncə.

Bu faciədə dünyasını dəyişənlərin ruhları şad olsun! İşıqlar içində yatsınlar!

Məhəmməd İsrafiloğlu,
Ukrayna

Öz pasportundan imtina etmədən RF vətəndaşlığı -gözlənilən qanun gəldi

Rusiya vətəndaşlığı almaq istəyənlər üçün gözlənilən qanun gəldi. Bir müddət əvvəl prezident PUtinin RF vətəndaşlığını asanlaşdırmaq təklifi ilə çıxış etdiyi və bunun martın ortalarında qəbul ediləcəyi söylənən qanun nəhayət ki bu gün Dövlət Dumasından keçib.

RF vətəndaşlığı almaq haqqında qanunda əsaslı dəyişiklər- asanlaşdırmalar hansılardır.

Əvvəlki qanunda RF vətəndaşlığı üçün müraciət edən xarici ölkə vətəndaşları və eləcə də vətəndaşlığı olmayan şəxslərdən ölkə ərazisində ən azı 5 il yaşama tələbi olunurdu. Bundan başqa RF vətəndaşı olmaq istəyən öz maddi durmunu özünu təmin edəcəyini təsdiq edən sənəd verməli-ən azı bankda 250 min rubl civarında pulu olmalıydı. Tələblər sırasında vətəndaşlığa müraciət edənin öz ölkəsinin vətəndaşlığında imtina etməsi də vardı.


Dövlət Duması Rusiya vətəndaşlığı alma qaydalarını asanlaşdıran qanunu ikinci və üçüncü oxunuşda qəbul edib. Dumanın qəbul etdiyi qanunun yekun variantında RF vətənbaşı olmaq istəyən şəxslərdən öz ölkəsinin pasportundan imtina etməsi tələb olunmayacaq. Əvvəlki qanunda RF vətənbaşlığı üçün müraciət edən şəxslərdən öz ölkəsinin vətəndaşlığndan imtina etməsi ilə bağlı sənəd tələb edilirdi.

Qanunda RF vətəndaşı olmaq üçün ölkədə 5 il daimi yaşama və qanuni dolanışıq mənbəyinin mövcudluğunu təsdiqlənməsi tələbləri də ləgv edilir. L akin bu SSRİ vətəndaşlığı olub, keçmiş SSRİ ölkələrinin heç birinin vətəndaşı olmayanlar üçün keçərlidir. Bundan əlavə, belə bir tələb, Rusiya Federasiyasında yaşayan bir rusla evlənən əcnəbilərdən və ortaq övladları olanlardan bu sənədlər tələb olunmayacaq.

Həmçinin, qanuna görə Ukrayna, Belarusiya, Moldova və Qazaxıstan vətəndaşlarına yaşayış icazəsi aldıqları zaman güzəştlər edilri və onalrın birbaşa vətəndəaşlıq alması mümkündür.


Tünzalə Vəliqızı
Yenises.ru
Domenlərin savaşı:  “org”-dan “info”ya  ötürülən informasiya
Və ya azru.org saytının azru.info varinatı- AzerRos rəhbərliyinə namizədləri kim qarşı-qarşıya gətirmək istəyir?


AzerRosun aprelin 24-nə təyin edilən qurultayı məlum pandemiya səbəbindən qeyri-müəyyən vaxta keçirilsə də, koronavirus qlobal bəlası belə bu mövzunu gündəmdə kölgələyə bilməyib.
Operativ qərargah Ximkdə  təcili yardım maşınlarının  tıxac səbəbini açıqlayıb

Bu gün sosial şəbəkələrdə yayılan Ximki yolundakı təcili yardım maşın karvanının tıxac yaratması ilə bağlı operativ qərargahdan açıqlama verilib. Federal tibbi-bioloji klinik mərkəzinin qarşısında təcili yardım maşınlarının toplanması koronavirusa yoluxanların artması ilə əlaqəlidir.
Aprelin 12-də Moskvada genişmiqyaslı dezinfeksiya aparılacaq

Moskvada genişmiqyası dezinfeksiya işlər aparılacağı barədə şəhər təsərrüfatə kompleksinin mətbuat xidmətinə istinadən TASS agenliyi xəbər verib.

Moskva Bələdiyyə sədrinin müavini Peter Biryukov -Bələdiyyə təsərrüfat kompleksinin mütəxəssisləri yolların, səkilərin, dayanacaqların, həyətlərin və kvartallararası arakəsmələrin bütün asfalt- beton və kafel örtüklərinin tam dezinfeksiyaedici təmizləyi məhlullarla dezinfeksiya ediləcəyini " -deyib.

Qeyd edib ki, müalicə məntəqələri, metro və ictimai nəqliyyat dayanacaqlarının ərazilərinin dezinfeksiya olunmasına xüsusi diqqət yetiriləcəkdir.
Tarix : 9-12-2019, 11:18
Яшар Сулейманлы--МЕДОВЫЙ МЕСЯЦ
Опустошив бутылку до последней капли, он, прищурившись, долго смотрел на пустую бутылку, и бросил её в море, волны которого нежно ласкали ему ноги.

Стояла поздняя ночь, и отражение луны окутало всё вокруг странным, желтоватым светом. На фоне этого света его тень создавала ощущение какого-то невиданного явления. Глядя со стороны, невозможно было бы распознать в его силуэте человека или животного.

На необъятном берегу кроме него не было ни души. Он часами сидел на этом берегу в полуголом, полупьяном состоянии. Вокруг воцарилась мертвая тишина, и только волны, словно соревнуясь друг с другом, доплывали до берега и отплывали обратно, нарушая эту тишину.

Сердце сжималось не на шутку, и он ничего не мог противопоставить этому.

Подняв голову, он прищурился, и принялся любоваться луной. Он долго смотрел на неё, смотрел – и слезы, текущие из глаз, покатились вниз по щеке. Он вновь вспомнил её... Точнее, как вспомнил – не было и мгновения, чтобы он её забывал. Во всём, на что и на кого бы ни смотрел, он видел только ее.
За всё это время у него не было ни одного трезвого дня. С утра до вечера он опустошал бутылки со спиртным, выкуривал сигареты одну за другой, пытаясь найти в них утешение. Однако, все эти попытки были тщетны. Наоборот, сигареты и алкоголь ещё сильнее сжигали его сердце, усиляя душевные страдания. И вместо того, чтобы забыть, избавиться от этих страданий, всё былое кинолентой протекало у него перед глазами.

Во рту ощущалась жуткая горечь. Он прокашлял, с трудом глотнув слюну. Поднял голову, и снова принялся разглядывать светящуюся на небе луну. Внезапно луна обросла золотистыми, шелковистыми волосами, на ней появились голубые глаза морского цвета, а сквозь алые губы блеснули жемчужные зубы. И в одно мгновение луна превратилась в его глазах в некогда покинувшую её любимую Сону. Разглядев луну некоторое время, он вновь прокашлял и плюнул на луну, напоминающую ему лик Соны. Однако, через несколько секунд ветер, дующий с моря, прилепил его слюну на его же лицо, и после этого «бумеранга» его дурман как рукой сняло. Вытирая лицо тыльной стороной руки, он разразился проклятиями в адрес Соны.

На самом деле, всё в его жизни началось так же мгновенно и неожиданно, как и этот плевок. Совершенно случайно он познакомился с Соной, и влюбившись в неё с первого взгляда, позабыл обо всём на свете. Искусно пользуясь этой безумной влюблённостью и его наивностью, Сона выудила у него всё, что ей заблагорассудится, заставив выполнить любое её пожелание. Успешное исполнение роли Джульетты Сона продолжила вплоть до назначения свадебного дня. Даже этот берег, где он сидел одинёхонек, и этот отель, которого он почти не посещал в течение дня, выбрала именно Сона. Было решено, что после свадьбы они проведут в этом отеле свой медовый месяц, и прогуливаясь по этому берегу, будут читать друг другу любовные оды... Но как оказалось, планы Соны были совершенно иными.

Накануне свадьбы, прихватив все его доступные деньги, золото, купленное для свадьбы – словом, всё ценное, Сона бесследно исчезла; словно сквозь землю провалилась. Больше всего его угнетало то, что на завтрашний день ему пришлось предстать перед гостями, приглашёнными на свадьбу, как общипанный цыплёнок. И все, кому не лень, начали шептаться в его адрес: «Надо же... До чего наивным надо быть, чтобы тебя общипали как гуся – да так, что комар носу не подточит...»

Сильно ударив обеими руками себя по голове, он буркнул про себя: «Господи, каким же я был идиотом!»

Светало... Луна, скрывшись за утренними лучами, сдала свой пост господину Солнцу. Но Солнце не было столь милостливым, как луна. Милый, романтичный лунный свет сменился палящими, невыносимыми лучами солнца.

Ощутив на лице обжигающие солнечные лучи, он кое-как открыл глаза. Одурманившись алкоголем, он заснул прямо на берегу. В голове словно стучало молотком, раздаваясь через уши громким оркестровым гулом. Он с трудом встал на ноги – голова едва стояла на плечах, ноги не слушались.
Он понял, что не придёт в себя, если сейчас же не нырнёт в море. Он проделывал это на протяжении нескольких дней, и этот метод имел безотказный эффект.

- Ну вот, Сона, вот и наш медовый месяц! – промолвил он, и раскачиваясь, нырнул в воду.

- Молодой человек, остановитесь, что вы делаете? Вы же утонете!

Промолвив эти слова, молодая девушка вбежала в воду и ухватилась за его руку.

Он действительно тонул. Не будь этой девушки, то он не смог бы спастись.

Кое-как с помощью девушки он вышел на берег, и усевшись на песок, раскашлялся. Изо рта текла пена, глаза вышли из орбит. Сердце билось так сильно, словно вот-вот выскочит из груди.

Молодой человек, как вы? – начала расспрашивать его незнакомая девушка. – Пришли в себя? Может, вызвать врача?

- Нет, ничего не нужно! Я в порядке, не беспокойтесь! – промолвил он и потерял сознание.

Глаза он открыл в больнице. Девушка молча сидела в палате и смотрела на него.

– Слава богу, пришли в себя, - улыбнулась она. – Вы меня сильно напугали.

Эта голубоглазая блондинка чем-то была похожа на Сону. Возможно, это ему только лишь казалось, исходя из желания увидеть на месте этой девушки Сону.

- Ну, как вы? Мне вызвать дежурного врача?

- Нет, не нужно. У меня всё хорошо, не беспокойтесь! – пробормотал он.

«Ну кто же эта девушка? Откуда она взялась? – терзался он в раздумьях. – И почему она так похожа на Сону, как две капли воды? Или может, не похожа, мне только кажется?»

- Кстати, меня зовут Соня!

От этих слов девушки он вздрогнул, и резко вскочил с места.

– Как, как? Как вы сказали, вас зовут? – поспешно спросил он.

- Соня. А что, вам не понравилось моё имя?

- Соня... Ну конечно, Соня! Прекрасное имя!

***

За всё это время они с Соней сблизились, привязались друг к другу. Ему хотелось побыстрее забыть Сону, как кошмарный сон. Но Соня была так сильно похожа на Соню, что порой ему хотелось схватить её за горло и придушить. Но Соня полностью отличалась от Соны – она была понятлива, весела и общительна. Соня вернула в его жизнь улыбку и смех, излечила его раненую душу.

Соня в ужасе выслушала его печальную историю, и прокляла Сону на чём свет стоит, отметив, что совершить воровство способен только подлый, бесчестный человек.

Узнавая Соню поближе, в глубине души он даже благодарил Сону за подлость. Ведь именно в результате этой подлости он познакомился с Соней – этой преданной, добродушной девушкой.

Он испытывал к Соне искренние чувства – и чем ближе он узнавал её, тем сильнее в неё влюблялся, привязывался к ней. Соня тоже была к нему небезразлична, и явно ощущалось, что и она влюблена в него. Соня тоже, как и он, пережила безуспешную любовь. Она тоже появилась на этом берегу для того, чтобы забыться, избавиться от терзаний несчастной любви. Соня с болью в сердце рассказала свою печальную историю, и в конце добавила: «Что ни делается – всё к лучшему. Взамен я встретила тебя, и осознала, что у меня появилась надежда начать всё сначала.»

Завтра истекал срок его медового месяца, и ему предстояло возвращаться в свой родной город. Но уезжать ему совсем не хотелось – он хотел провести всю оставшуюся часть своей жизни здесь, на этом берегу, вместе с Соней.

- Давай не будем прекращать наши отношения, - обратился он к Соне после долгих раздумий. – Я, по возможности, буду приезжать в твой город, а ты – в мой... И будем часто встречаться. Ну, что скажешь?

Соня, словно ожидая этих слов, бросилась ему на шею, крепко обняла и начала целовать:

- Я не хочу расставаться с тобой ни на мгновение, - промолвила она, - я безумно влюблена в тебя. Обещаю быть только твоей, преданной тебе до самого гроба.

Он был на седьмом небе от радости... Он был настолько счастлив, что в глубине души даже благодарил Сону, так вероломно бросившую его.

- Моя любимая, моя прекрасная Соня! Я тоже клянусь, что останусь преданным тебе всю жизнь, и сделаю тебя счастливейшей женщиной на свете! – ответил он, и принялся целовать Соню.

- Милый, предлагаю после свадьбы провести наш медовый месяц здесь, в этом отеле. Что ты на это скажешь?
Он устремил взоры на её глаза:

- Это прекрасная идея, любовь моя! Почему бы и нет? Ведь мы познакомились именно здесь, и именно здесь мы воссоединились. А сейчас здесь же мы клянёмся друг другу в вечной любви и верности.

Это место, где он очутился полумертвым, он нынче покидал как новорождённый младенец, не осознающий ни горя, ни печали. Горечь, терзающая его душу, сменилась величественной любовью. Теперь он видел во всём и во всех не Сону, а Соню...

***
И вновь тот самый берег, то самое море, волшебное жёлтое отражение луны на море... В одной руке бутылка, в другой – сигарета...

Он, как и год тому назад, проводил свой медовый месяц в одиночестве, на этом берегу моря.

“Будьте вы прокляты! Все вы одинаковы – все, до единой! Подлые, продажные лгуньи! И вновь я поверил какой-то проститутке! Разрази меня гром! Что же это такое? Ирония жизни, или месть судьбы?”

Он скитался в раздумьях... Сона бросила его накануне свадьбы. А за два дня до свадьбы с Соней он застукал её в постели со своим близким другом. Словно весь мир в тот момент обрушился ему на голову. Он даже осознал, что Соня хуже Соны – последняя его хотя бы всего лишь обобрала и исчезла; а Соня подло изменила, обесчестила его.

И вновь у него в ушах раздавались шептания приглашённых на свадьбу гостей: «Что за стыд и срам? Одна его общипывает как цыплёнка, а другая делает из него рогоносца. Этого наивного мямлю водят за нос все, кому не лень!» А кто-то, качая головой, отметил: «Возможно, он расплачивается за свои грехи!»
«В чём же я провинился? – раздумывал он. – Какие грехи я совершил, что за них теперь так жестоко расплачиваюсь?!»

Он вспоминал мысли из книги о законах кармы: «Всё в этой жизни взаимосвязано, как звенья одной цепи. Все твои деяния – и хорошие, и плохие – рано или поздно обязательно предстанут на твоём пути...»

Он завадал себе бесконечные вопросы, пытаясь найти ответы в извилинах мозга. И вдруг: «Да, я вспомнил! – вскрикнул он. – Я измывался над чувствами этой невинной девушки, привязанной ко мне всеми фибрами души, и добившись своего, подлейшим образом бросил её и обрёк на бесконечные страдания.»

Он так сильно хлопнул себя по голове, что стук услышался в нескольких метрах.

Он вспомнил Нурай... Несколько лет назад, когда он был ещё совсем юным, Нурай была влюблена в него. «Господи, как же я мог забыть! – шепнул он едва слышимым голосом. – Я расплачиваюсь за пролитые слёзы Нурай, которую я обрёк на бесконечные страдания. Как говорится, что посеешь, то и пожнёшь.»

В те годы любовь совсем не интересовала его. Единственное, что ему было нужно – провести с Нурай время и остудить свой неугомонный пыл. Но Нурай была влюблена в него до безумия, поддалась его сладким обещаниям и однажды бросилась к нему в объятия. После каждой подобной встречи он пропадал на несколько дней – игнорировал звонки несчастной девушки, и искал её только тогда, когда неугомонная страсть тянула его к Нурай. И каждый раз девушка с изумлением выслушивала его фантастические сочинения. А по завершении любовных утех он пропадал вновь, и бедняжка проглядывала все глаза в ожидании его.

Наконец, однажды он окончательно прервал с ней отношения, и не указав причину, навсегда покинул её. Позднее от общих знакомых он узнал, что Нурай не ест, не пьёт, и пару раз даже пыталась покончить с собой. «Вот видите, какой я мачо, - с беспардонной гордостью улыбнулся он в ответ, - девушки жертвуют собой ради меня.»

Будь тогда у него нынешний разум, он не стал бы играть с искренними чувствами Нурай, обрекая её на горькие страдания.

Он помнил, как однажды Нурай, положив голову ему на плечо, показывала фотографии из журнала. «Милый, давай после свадьбы мы поедем сюда на медовый месяц, а? Видишь, какие красивые места!» - говорила она. На фотографиях был изображён этот самый берег, на котором он стоял, отель, в котором он жил.

«Вот тебе и ирония судьбы! – говорил он про себя. – Мне было не суждено прибыть на этот берег с ней, и теперь я не могу прибывать сюда ни с кем. Медовый месяц, которого я не смог провести с ней, я не могу проводить ни с кем. За что боролся, на то и напоролся! Все эти мучения – мне в наказание! Нет-нет, я обязательно должен найти Нурай, найти и умолять её простить меня. И если простит, я женюсь на ней, и проведу с ней медовый месяц в этом отеле, на этом берегу. Это была её мечта, и поэтому ни с одной женщиной у меня ничего не получается. А если она меня не простит? Может, она настолько ненавидит меня, что не пожелает даже видеться со мной? Нет-нет, если любит, то простит. Обязательно простит! Обязательно!»

Выкинув бутылку, он поспешно встал и направился к отелю...

***
Глотнув жидкость из бутылки, он вытер рот рукой, и прикурив сигарету, затянулся несколько раз, и сделал ещё глоток.

Ему казалось, что всё прожитое – это дьявольский сон. Он вновь стоял на этом проклятом берегу, глядел на отражение луны на море и проживал в этом проклятом отеле, в котором ему так и не довелось провести медовый месяц...

Прожитое им не поддавалось никакому объяснению... События повторялись уже третий год.

Дважды пассии бросили его накануне свадьбы. А Нурай? Нурай!..

Год назад он поспешно собрал вещи, съехал из отеля, и после долгих поисков нашёл Нурай. За эти годы Нурай неимоверно похорошела, стала неписаной красавицей. Увидев Нурай, он не мог поверить своим глазам. Нурай, которая некогда была обычной девушкой, сейчас стала грациозной дамой с короткими волосами, одетой по последней моде, обжигающей всё вокруг своей жеманностью.

В первые дни Нурай полностью игнорировала его мольбы о прощении и возвращении к нему. Она просто-напросто коротко попросила его не беспокоить её. Эти мольбы, попытки помириться длились месяцами. Он преследовал Нурай словно тень, и даже на коленях слёзно просил её простить его. Нурай словно околдовала его, опленив своей красотой. Он был влюблён до безумия в девушку, которая некогда являлась для него лишь средством удовлетворения своих плотских потребностей.

Это была настоящая карма. Когда-то Нурай слёзно умоляла его не уходить, а теперь именно об этом её умолял уже он. Но всё было тщетно.
Через некоторое время окаменелое сердце Нурай немного смягчилось – она больше не прогоняла его, обращалась с ним более снисходительно. В глубине души у него появилась надежда на то, что рано или поздно все его мольбы и попытки дадут свои плоды, и он сможет вернуть любимую женщину. Наконец, он добился своего – Нурай простила его и дала согласие на воссоединение, но поставила условие: до свадьбы он не должен был прикасаться к ней.

Он долгое время желал Нурай. Мечтал обнять её нежную талию, поцеловать в сладкие губы, остудить месяцами угнетающий его пыл. Но сейчас ему ничего не оставалось, кроме как согласиться.

Наконец, был назначен день свадьбы. Он целый год лез из кожи вон, чтобы добиться этого решения. На протяжении года он целый день читал Нурай любовные оды, клялся в верности до гроба. И он сдержал слово, так как любил Нурай. Теперь она была него не средством удовлетворения плотских потребностей, а женщиной, которую он любил больше жизни.

За неделю до недели Нурай показала ему журнал и спросила:

- Милый, помнишь, как я показывала тебе эти фотографии?

Он с презрением бросил взгляды на журнал, заведомо зная, что она имеет в виду тот проклятый отель и проклятый берег.

- Помню, любимая, а что? – ответил он, стиснув зубы.

- Я хочу провести наш медовый месяц в этом отеле. Ты же знаешь – это моя давнишняя мечта.

«Господи, что за напасть такая? – подумал он. – Пропади он пропадом, этот отель! Ведь я пережил в этом отеле два года невыносимых ужасов. Если откажусь, то Нурай обидится, так как это её мечта. А если соглашусь? С какой радости я могу получить наслаждение в этом отеле, на этом берегу?»
Но делать было нечего – он страшно боялся потерять Нурай вновь, поэтому неохотно согласился:

- Конечно, любимая, прекрасная идея, почему бы и нет? – промолвил он, стиснув зубы.

Они справили грандиозную свадьбу. Приглашённые гости наконец-то смогли собраться на свадьбу, которая состоялась без каких-либо сюрпризов. Его радости не было предела. Кажется, наконец-то карма потеряла силу, и он обрёл настоящее счастье.

Свадьба подошла к концу, гости разошлись. Теперь в комнате жениха, в белоснежном свадебном наряде его ждала Нурай. От волнения у него дрожало всё тело – словно ему впервые предстояло прикоснуться к женскому телу, пережить эти чувства.

Он осторожно открыл дверь и вошёл в комнату. Господи, Нурай была похожа на ангела, сошедшего с небес. Он встал перед ней, опустился на колени, взял Нурай за руки, поцеловал и провел её рукой по своей щеке. У него горело всё тело. Он встал, потянул Нурай к себе. Сдержаться далее он не мог – сегодня сбылась его давняя мечта, и он впредь не хотел тратить попусту ни минуты. Попытался поцеловать Нурай в губы, но девушка отвернулась, и слегка оттолкнула его от себя.

- Не надо, - промолвила она.

- Что случилось, любовь моя? – спросил он дрожащим голосом.

- Ты обрёк меня на бесконечные страдания... Измывался над моими чувствами, использовал меня, как бездушную вещь, и бросил на произвол судьбы. Неужели ты забыл обо всём?

- Но ведь ты же простила меня! Мы же перечеркнули всё былое, и решили всё начать сначала... – у него дрожал и голос, и всё тело.

- Ты-то можешь забыть, ибо это ты играл с моими чувствами, бросил меня, превратил мою жизнь в сущий ад. А вот я забыть не смогла. Ты не женился на мне, так как считал меня недостойной себе. Предпочёл других, которые в конечном итоге бросили тебя на полпути. Ты хоть раз думал обо мне? Ты хотя бы узнал, что из-за тебя я чуть не покончила с жизнью? Ты ни разу не поинтересовался, где я, что со мной? А знаешь, почему? Потому что ты не любил меня – ты всего лишь развлекался со мной. Но измывание над чувствами молодой девушки – это весьма опасное развлечение. Рано или поздно расплачиваешься за это.

- Нурай, Нурай, что ты такое говоришь? А я думал, что мы начали всё сначала. Мы же любим друг друга, мы уже одна семья. Почему ты сейчас говоришь такие слова?

- Да, я люблю тебя до безумия – люблю с момента нашего знакомства, влюблена в тебя с первого взгляда. Я была даже готова покончить с жизнью ради тебя. И если ты когда-то осознаешь невозможность жить врозь от меня, и предпочтёшь смерть жизни без меня, именно в тот день я и прощу тебя, и поверю в искренность твоей любви. А сейчас – не обессудь; той девушки, поверившей твоим сладким сказкам, уже нет. Его убил ты – своим беспечным уходом. Теперь моя очередь бросить тебя и уйти!

***

Он поднял голову и вновь взглянул на луну.

“Будь ты проклята, Нурай! Я ведь сохну по тебе... Как ты могла влюбить меня в себя и так вероломно уйти? Разве можно так бессовестно мстить? Вернись, полюбуйся, в каком я состоянии! Полюбуйся и радуйся – ты добилась своего. Поздравляю тебя! Я поплотился сполна! Ты мне жестоко отомстила! Я больше не могу жить без тебя... Надеюсь, услышав о моей смерти, твоё чёрствое сердце смягчится. Прощай, жизнь, прощай, Нурай!

Опустив руки, он вяло направился к морю, и бросился в волны. Ему не хотелось даже сопротивляться, дабы не утонуть. Он хотел побыстрее захлебнуться и умереть – и чем ближе он чувствовал смерть, чем внятнее ощущал её дыхание, тем лучше он осознавал, на какие страдания он обрёк Нурай.

... Кашляя, открыл глаза – он не понимал, сколько времени прошло с тех пор, как ринулся в волны. Изо рта текла вода вперемешку с пеной. С постепенным прояснением взгляда он увидел стоящих у изголовья Нурай, Сону и Соню.

- Будьте вы прокляты! – крикнул он во весь голос. – Даже после смерти покоя от вас нет! Что вы от меня хотите? Сгиньте, оставьте меня в покое!
Сона и Соня усмехнулись.

- Ты прав, - смеясь, ответила Нурай. – Они – ангелы смерти, а я – Дьявол. Мы явились отчитать тебя!

Причитая «бисмиллах», он тряс головой, протирал глаза, но девушки продолжали смотреть на него и смеяться.
Нурай нагнулась и поцеловала его в губы.

- Ты не умер, любимый! Мы спасли тебя. Любовь моя, вот теперь ты доказал, что и вправду любишь меня. Теперь я верю тебе! Верю, слышишь?
- А откуда ты знаешь этих стерв? – с изумлением спросил он.

- Они мои близкие подруги. В те дни, когда ты бросил меня и ушёл, эти девушки спасли меня от смерти, не позволили покончить с собой. Они поддержали меня, утешили, вернули к жизни. И именно ради меня они отомстили тебе, чтобы ты когда-то осознал тяжесть совершенных тобой грехов. Мы долгие годы строили планы мести, и в итоге решили влюбить тебя по очереди в себя и отправить тебя на этот берег на одинокий медовый месяц. Ограбление, якобы совершённое Соной, измена Сони с твоим другом – всё это было постановочным. Кстати, в осуществлении этих планов нам согласился помочь и твой друг. Я просто хотела, чтобы ты осознал, что значит быть покинутым на произвол судьбы, чтобы испытал все страдания, которых я пережила. Теперь ты понимаешь, через какие адские муки я прошла?..

Нурай захлёбывалась в слезах...

Он словно очнулся от долгой спячки. Присел, ухватился за голову. Ему очень хотелось придушить всех трёх девушек и бросить их в море. Ничего себе, отомстили... До такой ужасной мести ещё нужно было додуматься. «А ведь правду говорят – женщина коварнее дьявола!» - подумал он про себя. Он не знал, что делать, что ответить. Был уверен только в одном: поделом ему!

Он схватил руку Нурай и поцеловал.

- Я ещё раз прошу у тебя прощения! Прости меня, любимая! Теперь я прекрасно осознаю, каково тебе было... Понимаю, как подло я с тобой поступил. Но поверь – я люблю тебя всеми фибрами души. Впредь я не смогу жить без тебя ни дня. Прости меня, любовь моя, прости! Вытри слёзы – я не хочу, чтобы хоть одна слезинка выпала из твоих прелестных глаз. Не плачь! – сказал он, вытирая слёзы Нурай.

- Теперь я прощаю тебя, так как те муки, которых испытала я, пережил и ты сам. Поплатился той же монетой. И я тоже хочу, чтобы ты простил меня за эту месть. И хочу быть твоей, быть рядом с тобой навеки, провести с тобой наш медовый месяц – если, конечно, ты сам этого хочешь.

Он не знал, что делать, как ответить. Знал только одно – без Нурай ему жизнь не мила. Он любил её до безумия. На самом деле, он не ожидал, что Нурай предложит ему воссоединиться вновь. И был неимоверно рад этому предложению.

-Клянусь быть рядом с тобой навеки, быть преданным тебе, сделать тебя счастливейшей женщиной на свете, моя Нурай! – промолвил он и осыпал её поцелуями.

Они безустанно признавались друг другу в любви. Внезапно он прислонил губы к уху Нурай и шепнул:
- Нам срочно нужно пойти в отель, в наш номер!

- Почему? – с удивлением спросила Нурай.

- Потому что я неугомонно хочу тебя, и едва сдерживаюсь, - ответил он, и рассмеялся.

- Бесстыдник! – промолвила Нурай, и тоже засмеялась.

В мгновение ока он взял Нурай на руки, и быстрыми шагами направился к отелю.

Их постепенно отдаляющийся смех создавал счастливую гармонию с журчанием волн.

16.11.19.
Москва

Перевод с азербайджанского Джавида Аббасова




Baxış: 937 | Bölmə: Mədəniyyət, slayd4
Fikirler
Xəbər lenti
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Yazarlar
Tünzalə Vəliqızı
 
 
Məhəmməd İsrafiloğlu
 
Cəfər Sadıq
 
Aydın Caniyev
 
Sorğu
suali daxil et

cavab 1
cavab 2
cavab 3
cavab4

Müəllif hüquqları qorunur.
Yenises.ru-nun məlumatlarından istifadə etdikdə istinad mütləqdir.
Copyright 2012 yenises.ru. Powered by Dara ( DaDaSHoV)
Рейтинг@Mail.ru