Toğrul İSMAYIL – Bayrağa Yemin
Ey göğün alnına yazılmış kırmızı kaderim,
Ayla yıldız arasında atan kalbim benim.
Sen rüzgârda titreyen bir bez değilsin,
Sen bin yıllık duanın göğe açılan sesisin.
Her karışında secde, her dalında destan.
Toprağın altı şehit, üstü bayraksa vatan!
Karanlık çöktüğünde yönümü senle buldum,
En çaresiz anımda omzuma sen kondun.
Dağ başında yalnız nöbet tutan askerin,
Annenin dua dolu titreyen ellerisin.
Bir çocuk çizdi seni defterin en başına,
Çünkü umut sensin yarının yarınına.
Seni indir demek, göğü susturmak demek,
Seni yırtmak demek, tarihi durdurmak demek.
Dalgalan ki dünya bilsin ve duysun:
Bu millet eğilmez, bu bayrak düşmez!
Bir gün susarsa bu göğüs, durursa bu adım,
Bil ki son nefesimde yine sensin adım.
Tabutum seninle örtülürse eğer,
Ölüm bile zafer sayılır, şu bana yeter!
Ey al sancak!
Yüksel…
Göğe değil, zamana asılı kal!
Çünkü sen düştüğün gün değil,
Unutulduğun gün kaybedilir Vatan!
